Op 8 juni is Jan Nagelkerke thuis in het bijzijn van zijn zoon aan de gevolgen van een hartstilstand overleden. Ambulancebroeders hebben nog voor zijn leven gevochten maar Jan was niet meer te reanimeren.
In zijn jonge jaren had Jan ooit al enkele starts op Terlet gemaakt. Na zijn pensioen (Jan was kapitein op de grote vaart) besloot hij het zweefvliegen weer op te pikken met als doel solo te komen. Jan werd daarom lid van onze vliegclub in 1993. Het was wel even omschakelen voor Jan. Ooit was hij kapitein van een groot schip met personeel. Nu werd hem door jonge mensen verteld wat je wel en wat je niet mocht doen.
Zoals wel vaker bij oudere leerlingen duurde het even voor Jan solo was maar hij was er niet minder verguld mee. Jan beet zich vast in alles waar hij mee begon. En als hij iets deed, dan gebeurde dit grondig. Dat gold ook voor de diverse activiteiten op de club. Hij maakte de barcommissie weer rendabel, schilderde zowat in z'n eentje door de weeks het clubhuis en voorzag alle campings in de omtrek van informatiefolders en posters over Vliegclub Haamstede. Een dag voor zijn overlijden was hij hier nog druk mee in de weer.
Vaak kwam hij langs om te helpen op passagiersdagen op vrijdag of in het weekend. Uitspraken van Jan zoals:
- 'Als je je boodschappen niet bij de Aldi doet, ben je een dief van je eigen portemonnee.'
- 'Nou, dat was een waardeloze landing, Nagel!'
- 'Ik heb heerlijke Amerikaanse pluksla staan.'
- 'In dit clubhuis wordt NIET met eten gesmeten!'
zal ik niet snel vergeten.
Instructeurs zullen dit wel van Jan herkennen: Tijdens lesvluchten zei hij altijd alles hardop. Maar dan wel in 'scheepstaal': 'Ik zet koers naar de vuurtoren van Haamstede, dan twee streken stuurboord naar de vuurtoren van Ouddorp. Een beetje opsturen naar bakboord want we verleiëren.' Als je dan vroeg of hij ook ander verkeer om zich heen in de gaten had dan noemde hij alle kisten op die hij zag, aangevuld met alles wat er op zee voorbij kwam: 'Twee vissersboten op Noord-West en een olietanker op Zuid'.
Jan's gezondheid liet soms te wensen over. Toch kwam zijn vrouw Loes (vrijwel nooit ziek) zo'n drie en een half jaar geleden te overlijden. Jan heeft het hier zeer moeilijk mee gehad. Zelf koken en de zorg voor het huis ging hem naar omstandigheden goed af. 'Die magnetron maaltijden van tegenwoordig smaken best goed', meldde hij als je vroeg of hij al een beetje leerde koken.
Een paar weken geleden stond ik nog samen met Jan op het veld. Hij staarde omhoog met de handen op z'n rug. We kennen die houding. In de lucht was niets te zien. Alleen wolken. Alle vliegtuigen stonden op de grond. Hij zei 'ik mis haar'. Verder zei hij niets. Dat zijn we niet gewend van Jan. Als Jan ging praten moest je er namelijk zeker 10 minuten voor uittrekken eer je weer verder kon.
Op 13 juni was de crematie plechtigheid. Leden van Vliegclub Haamstede waren er natuurlijk ook bij. Er stonden die dag een paar mooie cumulus wolken aan de hemel. Mooi weer voor een laatste vlucht. Op naar Loes. Nog twee streken stuurboord...
Vaarwel Jan, we zullen je niet snel vergeten.
Jeroen Vink |
